همایش بین المللی بیداری اسلامی و جنبش غیرمتعهدها ودیپلماسی ما
85 بازدید
تاریخ ارائه : 9/4/2012 11:03:00 PM
موضوع: علوم سیاسی

 

جنبش غیر متعهدها یا جنبش عدم تعهد در سال ۱۹۶۱ میلادی (۱۳۴۰ خورشیدی) در اوج جنگ سرد و فضای دوقطبی بین غرب و شرق با هدف وحدت میان کشورهایی که نه در اردوگاه کمونیسم و نه در اردوگاه سرمایه‌داری (امپریالیسم)، قرار داشتند، تشکیل شد. نام جنبش ابتدا Non-Commitment به معنی «غیر متعهد» بود اما سریعاً به نام کنونی Non-Aligned «عدم انسلاک» تغییر یافت؛ با این حال در فارسی این جنبش به همان نام «غیر متعهد» شناخته می‌شود. با اتمام دوران جنگ سرد، هم اکنون اعضای این جنبش را اکثراً کشورهای در حال توسعه تشکیل می‌دهند. شانزدهمین نشست جنبش غیرمتعهدها در سال ۲۰۱۲ در تهران برگزار شد.

اخبارآن بصورت وسیع پخش شد وسخنان خوبی بخصوص ازجانب مسئولان ایرانی گفته شد.

همچنین چندی پیش همایش بین المللی بیداری اسلامی درتهران نیزبرگزارشد که آن هم اخبارگسترده آن منتشرشد.

حال سوال اساسی این است که دیپلماسی ما درکجای آن قراردارد؟

دیپلماسی (به فرانسوی: Diplomatie) به دانش ارتباط میان سیاست‌مداران و سران کشورهای جهان گفته‌می‌شود. به سیاست‌مداری که در کار دیپلماسی است دیپلمات می‌گویند و کاری را که به دیپلوماسی وابسته است را دیپلماتیک می‌خوانند. اقناع مهم‌ترین ابزار و دستاورد دیپلماسی است. پیشنهاد پاداش و تهدید به مجازات نیز در بین ابزارهای دیپلماسی هستند. این پیشنهاد پاداش و تهدید مجازات، می‌تواند مستقیم و از راه کارگزاران سیاست خارجی و یا غیرمستقیم از راه رسانه‌ها و واسطه‌ها انجام پذیرد. دیپلماسی، وسیله‌ای‌است که سیاست خارجی با استفاده از آن، به جای جنگ، از راه توافق به هدف‌های خود می‌رسد و بر اساس این تعریف آغاز جنگ، شکست دیپلماسی‌است؛ ولی گروهی بر این عقیده‌اند که دیپلماسی در دوران جنگ و پس از آن نیز می‌تواند دوام داشته باشد. دیپلماسی بر حسب سنت همیشه به وسیله دیپلمات‌هایی که به دولت‌های دیگر معرفی می‌شده‌اند، اعمال می‌شده است؛ اما رؤسای دولت‌ها و وزیران خارجه نیز کم‌کم در این کار شرکت می‌کنند. با پیدایش جامعه ملل، دیپلماسی از حالت عمل دوجانبه خارج شد؛ امروزه دیپلماسی حالت نیمه‌علنی به خود گرفته و افکار عمومی را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

 

اگرکسی سخنان ومجموعه اطلاعات دراین دوجلسه وحواشی ومسائل مرتبط با آن رامطالعه کند یک سوال مهم درذهن ایجاد می شود که ما درکدام سکوی دنیا ایستاده ایم وچه می کنیم ودیپلماسی ما کجای کاراست؟

من وقت حاشیه رفتن ندارم مستقیم بروم سراصل مطلب وواضح بیان کنم :

اگرما درایران برای هرکشوری دردنیا میزی مشابه پرونده هسته ای داشته باشیم موفق خواهیم بود ؛ یعنی اینکه برای هرکشوری غیرازاین میزهای معمول ظاهری اداری روزمره که به کارهای کنسولی رسیدگی می کند ؛ اگرمیزفعالی وپرونده مدونی ازهرنظر(سیاسی ؛ فرهنگی ؛ اقتصادی ؛ اجتماعی ؛ نظامی وامنیتی ) وبرنامه داشته باشیم موفق خواهیم بود والا این جلسات طبیعتا یک اثری ازخودش به جای می گذارد ولی حرکتی که ما دنبال آن هستیم بوجود نمی آید.

اموردنیا براساس سنتهای ثابت ومتغیرالهی استواراست ؛ هرفعلی درجهان تاثیرخودش رادارد ما اگربخواهیم به اهداف عالیه خودمان برسیم باید با برنامه های راهبردی ودقیقا دیپلماسی فعال وروحیه صددرصدبسیجی وهمت خالصانه اقدامات عملی کنیم.

واقعا الان برنامه ما برای مصر؛ لیبی ؛ یمن ؛ ودهها کشورغیرمتعهد وکشورهای آمریکائی واروپائی وآفریقا وآسیا چیست؟

این سوالی است که باید مسئولین مربوطه به ملتها ودولتها و....پاسخ دهند.

به امید انقلاب اسلامی درساختارومحتوای تشکیلات وزارت خارجه وامثال آن.

این به معنای نادیده گرفتن زحمات نزدیک به دوقرن وزرات خارجه که یکی ازقدیمی ترین دستگاههای دولتی است ؛ نیست .

(مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ فَمِنْهُم مَّن قَضَى نَحْبَهُ وَمِنْهُم مَّن يَنتَظِرُ وَمَا بَدَّلُوا تَبْدِيلًا . سوره احزاب آیه 23)

شان نزول آیه بعضى گفته‏اند: اين آيه در مورد حضرت علي در جنگ احزاب هنگام مواجهه و شکست قهرمان عرب است. بعضي ديگر گفته‏اند: جمله "مَنْ قَضى‏ نَحْبَهُ" اشاره به شهيدان بدر و احد است، و جمله "و مِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ" اشاره به مسلمانان راستين ديگرى است كه در انتظار پيروزى يا شهادت بودند. از ابن عباس نقل شده كه گفت: جمله" فَمِنْهُمْ مَنْ قَضى‏ نَحْبَهُ" اشاره به حمزة بن عبد المطلب و بقيه شهيدان احد و انس بن نضر و ياران او است. در ميان اين تفسيرها هيچ منافاتى نيست، چرا آيه مفهوم وسيعى دارد كه همه شهداى اسلام را كه قبل از ماجراى جنگ" احزاب" شربت شهادت نوشيده بودند شامل مى‏شود، و منتظران نيز تمام كسانى بودند كه در انتظار پيروزى و شهادت به سر مى‏بردند، و افرادى همچون" حمزه سيد الشهدا" (عليه السلام) و" على" (عليه السلام) در رأس اين دو گروه قرار داشتند. لذا در تفسير" صافى" چنين آمده است: ياران امام حسين (عليه السلام) در كربلا هر كدام كه مى‏خواستند به ميدان بروند، با امام (عليه السلام) وداع مى‏كردند و مى‏گفتند: سلام بر تو اى پسر رسول خدا! (سلام وداع و خداحافظي) امام (عليه السلام) نيز به آنها پاسخ مى‏گفت و سپس اين آيه را تلاوت مى‏فرمود: فَمِنْهُمْ مَنْ قَضى‏ نَحْبَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ. از كتب مقاتل استفاده مى‏شود كه امام حسين (عليه السلام) اين آيه را بر كنار جنازه شهيدان ديگرى همچون" مسلم بن عوسجه" و به هنگامى كه خبر شهادت" عبد اللَّه بن يقطر" به او رسيد نيز تلاوت فرمود.

وسلام ما به تمام شهیدانی که برای رساندن پیام الهی درطول تاریخ جهاد کردن وبا قلم وعملشان وخونشان اثبات نمودنند.

وما هم انشاء الله پیروآنها باشیم. والعاقبه للمتقین